وبلاگی از جنس سوال

به باشگاه بازندگان دعوت تان می کنم

قبل از مطالعه این مطلب، مطلب قبلی با عنوان «من؛بازنده همیشگی این زندگی پر از تلخی» را حتما بخوانید.

تصمیم گرفته ام راهی برای به اشتراک گذاشتن شکست های مان بسازم. در پست قبلی از معایب به اشتراک نگذاشتن و قبول نکردن شکست ها و پنهان کردن شان گفتم. اما مشکل اینجا است که شبکه های اجتماعی، امروز بیش از هر زمان دیگری ما را به سمت هرگز نباختن تشویق می کنند. میل ذاتی انسان به Share کردن پیروزی هایش و پنهان کردن شکست ها، همراه شده با حضور گسترده شبکه های اجتماعی در زندگی روزمره ما و همین امر، شکست خوردن را تبدیل به امری غیرعادی در ذهن انسان ها کرده است.

کافی است کوچک ترین مشکلی در زندگی تان داشته باشید. کافی است 5 دقیقه با همسرتان دعوا کنید. حالا به تلگرام یا اینستاگرام می روید و با تصاویر آشنایان تان در اوج خوشحالی و خوشبختی بمباران می شوید. یکی لاتاری برنده شده است. یکی با همسرش اسکی سواری می کند. یکی اروپا گرد است. فقط شمایید که با مشکلات تان و غم و غصه گوشه خانه نشسته اید.

در حالی که اینطور نیست. دوستان تان نیز زندگی ای پر از شکست دارند. همه ما زندگی ای پر از شکست داریم. مشکلات، امری اجتناب ناپذیر در زندگی هستند. باید آن ها را پذیرفت، حل کرد، از آن ها آموخت و لذت برد. اما وقتی احساس کنیم مشکلات و شکست ها غیرعادی هستند، هنگامی ـست که حقیقتا شکست خورده ایم.

برای تغییر دادن پارادایم شبکه های اجتماعی و ایجاد کردن بستری برای گفت و گو درباره شکست های زندگی، تصمیم گرفتم کانالی در تلگرام راه اندازی کنم که میزبان داستان شکست انسان ها باشد؛ به اسم «باشگاه بازندگان».

می توانید خاطرات خود درباره شکست های تان را به صورت ناشناس از طریق این آدرس بفرستید یا به حساب تلگرام من بفرستید.

کانال تلگرامی باشگاه بازندگان

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
ببینید
کتاب‌هایی که می‌خواهم بخوانم
© 1396 استفاده از مطالب این سایت، برای همه، در هر جایی و به هر شکلی آزاد است.